Recepta weterynaryjna w aptece

BIKA_65_32.jpg

Zdarza się, że w drzwiach apteki pojawia się pacjent z receptą wystawioną przez lekarza weterynarii na lek stosowany u ludzi. Czy aptekarz może odmówić realizacji takiej recepty? W niniejszym artykule wyjaśniono podstawy wydania i realizacji recepty weterynaryjnej oraz najistotniejsze kwestie praktyczne, które w naszej ocenie mogą mieć znaczenie zarówno dla kierowników apteki, jak i farmaceutów czy techników farmaceutycznych.

Co do zasady terapia farmakologiczna zwierząt odbywa się z użyciem produktów leczniczych weterynaryjnych, które – zgodnie z Prawem farmaceutycznym – są lekami stosowanymi wyłącznie u zwierząt. Są to leki nieprzeznaczone dla człowieka, dlatego też obrót tymi produktami oddzielono od obrotu lekami stosowanymi u ludzi.

Produkty lecznicze weterynaryjne, podobnie jak te stosowane u ludzi, mają różne kategorie dostępności. Część z nich wydawana jest jedynie na receptę, inne bez przepisu lekarza. Z rozróżnieniem tym wiążą się miejsca, w których można nabyć tego typu produkty.

Zasadą jest, że obrót lekami weterynaryjnymi prowadzą jedynie zakłady lecznicze dla zwierząt. Można tu kupić zarówno leki weterynaryjne wydawane bez przepisu weterynarza, jak i te na receptę. Wyjątkiem jest możliwość sprzedawania produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu weterynarza przez przedsiębiorców (np. sklepy weterynaryjne), którzy zgłosili ten fakt wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii. Zgłoszenie takie powinno nastąpić nie później niż siedem dni przed rozpoczęciem takiej działalności.

Kiedy weterynarz może zastosować u zwierzęcia lek przeznaczony dla ludzi?

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie sposobu postępowania przy stosowaniu produktów leczniczych, w sytuacji gdy brak jest odpowiedniego produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonego do obrotu dla danego gatunku zwierząt weterynarz:

  1. musi w pierwszej kolejności zweryfikować, czy terapia określonym produktem leczniczym weterynaryjnym jest konieczna w celu uniknięcia niemożliwego do zaakceptowania cierpienia zwierzęcia;
  2. następnie powinien stwierdzić, że na terytorium Polski brak odpowiedniego produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonego do obrotu dla danego gatunku zwierząt;
  3. w dalszej kolejności bada, czy dostępny jest produkt leczniczy weterynaryjny posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i do stosowania u innego gatunku zwierząt lub dla tego samego gatunku z innym wskazaniem do stosowania;
  4. dopiero jeśli brakuje takiego leku weterynaryjnego, weterynarz może zastosować:
    • lek z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu do stosowania u ludzi lub
    • lek weterynaryjny dopuszczony do obrotu w innym państwie Unii Europejskiej* zgodnie z wymaganiami określonymi w dyrektywie 2001/82/WE, do stosowania u tego samego gatunku zwierząt lub innego gatunku zwierząt, z tymi samymi wskazaniami lub innymi wskazaniami do stosowania.

Tryb ten nieco różni się w zależności od tego, czy tkanki lub produkty pochodzące od danego zwierzęcia są przeznaczone do spożycia przez ludzi.

* Lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę
Drukuj

Zobacz również

Archiwum