Choroba Hashimoto: przyczyny, objawy, leczenie

BIKA_72_59.jpg

Choroba Hashimoto, zwana także limfocytarnym zapaleniem tarczycy lub autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, została opisana po raz pierwszy w 1912 r. przez Hakaru Hashimoto. Objawy tego schorzenia dotyczą wielu układów i narządów, są niespecyficzne, trudne w diagnozie i leczeniu.

Największą zachorowalność obserwujemy pomiędzy 45. a 65. rokiem życia. Kobiety chorują 10–20 razy częściej niż mężczyźni z uwagi na związek z działaniem estrogenów. Dawniej popularną postacią Hashimoto było bezbolesne rozlane wole, obecnie częściej obserwuje się typ zanikowy.

Rozpoznanie

Pacjenci z chorobą Hashimoto mogą miesiącami lub nawet latami nie odczuwać żadnych objawów. W początkowej fazie choroby destrukcja tarczycy może wywołać chwilową nadczynność, która utrudnia właściwe diagnozowanie. Następnie, po krótkim okresie eutyreozy, rozpoczyna się niedoczynność postępująca, będąca wynikiem autodestrukcji tkanki tarczycowej. Remisja lub zatrzymanie choroby zdarzają się rzadko. Rozpoznanie Hashimoto opiera się na badaniach klinicznych i laboratoryjnych wykrywających podwyższony poziom przeciwciał ATPO i ATG, przeciw receptorowi TSH zarówno blokujących, jak i pobudzających, przeciwko symporterowi sodowo-jodowemu oraz przeciwciała stymulujące wzrost tarczycy. Niedoczynność towarzysząca Hashimoto polega na podwyższonym poziomie hormonu tyreotropowego TSH, obniżonym FT4 (wolna tyroksyna), a w zaawansowanym etapie również FT3. W miarę rozwoju choroby pojawiają się zaburzenia anatomiczne tarczycy, pojedyncze, pasmowate zwłóknienia, staje się ona niejednorodna, z widocznymi zmianami ogniskowymi, naciekami limfocytów i komórek plazmatycznych, zanika nabłonek pęcherzykowy.

Przyczyny

Dowodem na autoimmunologiczne podłoże Hashimoto jest obecność nacieków limfocytarnych na tarczycy oraz obecność przeciwciał przeciw antygenom tarczycy. Rozwój choroby możliwy jest po aktywacji limfocytów T pomocniczych CD4+, istnieją również teorie o wpływie infekcji bakteryjnej czy wirusowej prowadzącej do krzyżowej reakcji z antygenem tarczycowym. Nie ma jednak jednej, jasno określonej przyczyny zapadnięcia na tę chorobę. Z reguły pojawia się ona jako wypadowa wielu czynników, reakcji, zaburzeń, chorób towarzyszących i nieprawidłowości, takich jak:

  • czynniki genetyczne (aż u 50% krewnych I stopnia pacjentów z chorobą Hashimoto można stwierdzić obecność podwyższonego stężenia w surowicy przeciwciał przeciwtarczycowych, ryzyko zachorowania u członków rodzin pacjentów z Hashimoto jest kilkukrotnie wyższa);
  • czynniki środowiskowe (stres, palenie papierosów, napromieniowanie zewnętrzne);
  • czynniki żywieniowe (nadmiar jodu, niedobór selenu, alergeny pokarmowe nasilające odpowiedź układu immunologicznego, np. gluten);
  • czynniki zdrowotne (infekcje wirusowe i bakteryjne, leczenie jodem radioaktywnym, obecność innych chorób o charakterze autoimmunologicznym, np. celiakia, cukrzyca typu 1, anemia złośliwa, bielactwo, łuszczyca, toczeń rumieniowaty układowy).

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę
Drukuj

Zobacz również

Archiwum