Znana od lat i szeroko wykorzystywana w przemyśle siarka jest pierwiastkiem, który ma także szereg właściwości leczniczych. Stąd bierze się jej wieloletnie zastosowanie w medycynie oraz farmacji jako składnik leków recepturowych.

Siarka w recepturze aptecznej

Siarka (sulfur) z chemicznego punktu widzenia to niemetal, tlenowiec szesnastej grupy układu okresowego, który występuje w wielu odmianach alotropowych (rombowa, jednoskośna, bezpostaciowa, ciekła, gazowa), naturalnie w postaci kryształów. Jako surowiec recepturowy jest żółtawym proszkiem o słabym, charakterystycznym zapachu i odpowiednim stopniu zmikronizowania (według Farmakopei większość cząstek powinna mieć wielkość poniżej 40 µm). Nie rozpuszcza się w wodzie, etanolu i glicerolu, natomiast trudno rozpuszcza się w olejach roślinnych. Z tego względu leki recepturowe zawierające w składzie siarkę nigdy nie są roztworami, możemy co najwyżej spotkać się z formą zawiesiny, pasty lub maści o charakterze zawiesiny. Siarka ma charakter lekko kwaśny i nieznacznie redukujący, dlatego może wykazywać niezgodność z silnymi utleniaczami.

Właściwości lecznicze

Należy do najwcześniej poznanych leków, bowiem z jej dobrodziejstw korzystano już w starożytnych Egipcie, Grecji i Chinach. W piśmiennictwie można spotkać się z kilkoma formami tego pierwiastka, które wykorzystywano w lecznictwie (rysunek 1).

Jednym z ciekawszych zastosowań (praktykowanych jeszcze w ubiegłym stuleciu) było podawanie domięśniowe 0,1% roztworu siarki w oleju migdałowym w celu aktywacji układu odpornościowego, a także jako środek przeciwreumatyczny. Po wielu latach doświadczeń odkryto, że siarka podawana doustnie wykazuje liczne działania niepożądane: wywołuje wzdęcia, nudności, bóle i zawroty głowy, senność i zmęczenie, a nawet uszkadza wątrobę i nerki. Stąd obecnie stosuje się ją jedynie w preparatach do użytku zewnętrznego, głównie w leczeniu trądziku, grzybic, łuszczycy i świerzbu.

Wykazano, że oprócz typowych właściwości leczniczych (rysunek 2) siarka powoduje intensywniejsze działanie innych leków podawanych jednocześnie z nią. Po aplikacji na skórę ulega ona przemianie do siarczków, które rozpuszczają skleroproteiny zawarte w naskórku, co ułatwia penetrację innych leków w głębsze partie skóry. Wykazano, że związki wapnia (tlenek, wodorotlenek, węglan) potęgują to zjawisko, dlatego często można się spotkać z ich obecnością w lekach recepturowych zawierających siarkę.

Pozostałe 79% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.

Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułu
Ulubione Drukuj

Zobacz również

Recepturowe leki doodbytnicze

Recepturowe leki doodbytnicze

Grupa pacjentów ze schorzeniami proktologicznymi jest spora i ciągle rośnie. Dlatego też leki doodbytnicze są stale ordynowane przez lekarzy, nierzadko w postaci recepturowej. Poza działaniem miejscowym stosuje się je także w celu osiągnięcia efektów ogólnoustrojowych. Warto zatem znać cechy tej drogi podania, korzyści w porównaniu z podaniem doustnym oraz charakterystykę poszczególnych postaci leku.

Czytaj więcej

Leki generyczne a biopodobne

Leki generyczne a biopodobne

Szacuje się, że udział leków generycznych w polskim rynku farmaceutycznym wynosi nawet 80–85% i wciąż rośnie. Wszystko ze względu na fakt, że ich stosowanie wiąże się ze znacznie mniejszymi kosztami leczenia, które musi ponosić pacjent. Czy przyjmowanie leków generycznych jest bezpieczne? Jakie wymagania są im stawiane, aby można było dopuścić je do obrotu? I czy leki biopodobne również można zaliczyć do generyków? Na pytania odpowiemy w poniższym tekście.

Czytaj więcej

Przejdź do

Partnerzy

Reklama