Zioła w aptece: glistnik jaskółcze ziele

BIKA_75_32.jpg

Zioła oraz otrzymywane z nich preparaty przeżywają renesans, dlatego w cyklu Zioła w aptece omawiamy skład chemiczny i właściwości mniej popularnych roślin leczniczych. W tym numerze piszemy o glistniku jaskółczym zielu – wartościowym surowcu, nie tylko w przypadku leczenia brodawek.

Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus L.) jest rośliną znaną i wykorzystywaną w lecznictwie już od czasów antycznych. Wzmianki o nim pojawiają się w dziełach Dioskorydesa oraz Pliniusza Starszego, którzy przypisują mu zdolność poprawy wzroku oraz zalecają stosowanie go w leczeniu żółtaczki. Aktualnie roślina ta rzadko pojawia się w aptekach, mimo jej skuteczności w wielu schorzeniach.

Zewnętrznie wyciągi z glistnika stosowano w leczeniu wielu schorzeń skórnych, w tym o podłożu wirusowym, takich jak kłyciny, brodawki czy opryszczka. Żucie korzenia glistnika miało zmniejszać bóle zębów, z kolei sproszkowany korzeń macerowany w winie miał leczyć bóle brzucha i kolki. Co więcej, był również wykorzystywany w leczeniu hipotensji, hydropsji oraz kamicy żółciowej.

Chemizm surowca

Jest to typowy surowiec alkaloidowy. Głównymi składnikami biologicznie aktywnymi są alkaloidy izochinolinowe typu:

  • benzofenantrydyny: chelidonina, chelerytryna, sangwinaryna, izonorchelidonina,
  • protopiny: protopina i allokryptyna,
  • protoberberyny: koptyzyna, berberyna, stylopina,
  • aporfiny: magnofloryna.

Dodatkowo obecne są:

  • kwasy organiczne: jabłkowy, chelidonowy i cytrynowy, estry kwasu kawowego z kwasem jabłkowym,
  • karotenoidy,
  • śladowa ilość olejku eterycznego,
  • enzymy proteolityczne.

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę
Drukuj

Zobacz również

Archiwum